Wydawnictwo POST, 2006

Liczba stron: 86

Bohaterem tego komiksu jest Nasser Ali - wybitny muzyk, mistrz gry na instrumencie zwanym tarem. Nasser jest mężem i ojcem trójki dzieci, jednak jego więzi z rodziną są, oględnie mówiąc, nie najlepsze. Kiedy jego tar ulega zniszczeniu mężczyzna poświęca wiele czasu i wkłada mnóstwo wysiłku w znalezienie instrumentu podobnej klasy. Jednakże, gdy to okazuje się niemożliwe, Nasser Ali pozbawiony największej życiowej przyjemności traci sens życia. Postanawia położyć się do łóżka i umrzeć. Podczas kilkudniowego oczekiwania na śmierć, Nasser przypomina sobie rozmaite sceny ze swojego życia, odwiedzają go też najbliżsi - brat, żona, dzieci. Nic i nikt nie jest w stanie wpłynąć na decyzję artysty.

Satrapi znana z autobiograficznej opowieści o życiu w Iranie pt: "Persepolis", tym razem porusza temat utraty sensu życia, poddania się i rezygnacji. Zniszczenie instrumentu to kropla, która przepełnia puchar goryczy, jaki nosi w sobie bohater tego komiksu. Podjęcie decyzji o całkowitym wycofaniu się z życia nie jest jedynie aktem wołania o pomoc, to decyzja wynikająca z wielu przesłanek, przede wszystkim jednak związana jest z rozczarowaniem jakiego doznał bohater na wielu płaszczyznach życia. Brak celu, sensu, a przede wszystkim radości czerpanej z codzienności, a także brak nadziei na poprawę losu są doznaniami bolesnymi. Autorka komiksu w oszczędnej formie pokazuje ludzkie dramaty i głównie dzięki tej zwięzłości przekazu jest on bardzo zapadający w pamięć.

Wydawnictwo Post, 2006

Liczba stron: 158

O Iranie pisałam już wcześniej przy okazji dwóch lektur: „Szachinszach” Ryszarda Kapuścińskiego oraz „Zupy z granatów” Marshy Mehran. Tym razem Iran poznawałam w formie komiksu, napisanego przez Marjane Satrapi, która uczyniła siebie bohaterką książki. Satrapi opisuje i ilustruje swoje dzieciństwo w Teheranie lat osiemdziesiątych.

W „Persepolis” oglądamy Iran widziany oczami dziecka wychowywanego przez liberalnych rodziców, ale zmuszanego przez reżim do ukrywania głowy pod chustą, odciętego od kuszącej kultury zachodniej, pozbawionego gadżetów, które dzieci europejskie posiadały bez ograniczeń. Mała Satrapi obserwuje wydarzenia, jakie mają miejsce w kraju, dyskutuje na ich temat z rodzicami, samodzielnie wyciąga wnioski.

Reżim panujący w Iranie jest dla dziecka trudny do zrozumienia, tym bardziej, że wśród jej bliskich są osoby okrutnie poszkodowane przez władze państwowe – więzienie, tortury i śmierć w ich wyniku nie są niczym szczególnym. Ludzie giną, umierają, rzadko kiedy udaje im się dożyć sędziwego wieku. Życie w tym kraju jest bardzo ciężkie, tym bardziej, że przez kilka lat nie ma fizycznej możliwości wydostania się za granicę Iranu. Wiadomości są cenzurowane, panuje propaganda sukcesu. Po ulicach krążą strażniczki rewolucji, gotowe wtrącić do ciężkiego aresztu każdego, kto swoim wyglądem lub zachowaniem wyróżnia się z tłumu podobych sobie osób. Ataki na ludność cywilną, bombardowania ulic Teheranu oraz wojna z Irakiem odciskają duże piętno na dzieciństwie pokolenia końcówki ubiegłego wieku.

Opozycja w Iranie istnieje i działa – ludzie organizują się i wychodzą na ulicę, by protestować przeciwko dyktaturze Szacha, wśród demonstrantów często znajdują się rodzice Marjane. Sama dziewczynka także pragnie znaleźć się w samym sercu demonstracji, by podkreślić swoje zaangażowanie w sprawy państwowe. Rodzice jednak decydują się zrobić coś, co bardzo mocno wpłynie na życie i losy nastoletniej Marjane.

„Persepolis” to wspaniała opowieść o dzieciństwie i wczesnych latach dojrzewania w kraju, gdzie niełatwo żyć tak, by być w zgodzie z własnym sumieniem. Klarowna kreska oraz często dowcipne i ironiczne opisy sprawiają, iż mimo poruszonych ciężkich tematów, komiks ten czyta się z ogromną przyjemnością, smakując każdy kolejny rozdział, zachwycając się egzotyką tego kraju, ostrością spojrzenia młodej Satrapi oraz postępowością jej rodziców.

Film "Persepolis", który obejrzałam po przeczytaniu książki, jest dość wierną adaptacją komiksu, obejmuje swoją treścią ten oraz następny zeszyt komiksu pod tym samym tytułem, pokazujący losy Marjane w Europie. I książkę, i film serdecznie polecam.