WAB, 2010

Liczba stron: 236

Nie pamiętam już jak to jest, gdy się człowiek nudzi. Zdanie "nudzi mi się" wypadło z mojego słownika, a gdy słyszę te słowa u innych osób mój poziom agresji zaczyna przekraczać stan alarmowy. Bo jakże można się nudzić gdy tyle jest ciekawych rzeczy na świecie? Książka Colette to książka o znudzonych paniach i zblazowanym młodzieńcu. Nic więc dziwnego, że jej treść powodowała u mnie nerwowe zgrzyty uzębienia. Jednak psychologiczna głębia i dystans z jakim napisana jest ta powieść sprawiły, że zatopiłam się w lekturze.

Panie, o których pisałam powyżej, to luksusowe zamożne metresy, nie pierwszej już młodości. Lea cieszy się bliskością swojego młodego kochanka. Siedmioletni związek z Cheri, synem jej przyjaciółki daje jej więcej niż poprzednie związki. To Lea utrzymuje młodzieńca, dba o jego wszystkie potrzeby, zastępuje mu matkę, szkołę, kochankę. Sama spełnia się we wszystkich tych rolach i w zasadzie nie potrzeba jej już nic innego. Kiedy matka Cheriego podejmuje decyzję o jego ślubie z młodziutką Edmee, Lea życzy Cheriemu szczęścia, a sama znika na południu Francji by lizać rany po utracie kochanka. Dopiero rozłąka uświadamia jej i jemu jak wiele dla siebie znaczyli...

A co z tą nudą? Jedynymi zajęciami tych obiboków jest podejmowanie decyzji kiedy ma zjawić się manicurzystka i fryzjerka. Snują się od okna do okna, zerkają w lustra, wylegują się w łóżku, wychodzą na konwencjonalne spotkania z nielubianymi znajomymi i wciąż narzekają na zbyt wolno płynący czas. I żeby jeszcze byli w utyskiwaniu na czas konsekwentni, ale nie - czas płynący powoli podczas długich aktów "nic-nie-robienia", zmienia się we wroga, gdy okazuje się, że jego upływ nie przysparza Lei ani urody, ani świeżości...

Starzenie się jest poważnym problemem kochanki Cheriego. Różnica wieku wynosząca 24 lata wcale nie działa na jej korzyść. Kobieta przekonuje się o tym, gdy jej młody kochanek dostrzega podwójny podbródek i pomarszczoną szyję, co uświadamia mu jak bardzo jego tęsknota wypaczyła obraz byłej partnerki. Wreszcie Cheri zaczyna rozumieć, iż przyszedł czas na bycie dorosłym, podejmowanie decyzji i bycie odpowiedzialnym za drugiego człowieka - w tym przypadku młodą i cierpliwą żonę. Zatem powieść "Cheri" to powieść także o starzeniu się i dojrzewaniu.

Zastanawiam się czy wydanie książki w latach dwudziestych ubiegłego wieku stało się skandalem, czy może czytelnicy już wtedy nie szokowali się romansem byłej kurtyzany i o połowę młodszego rozpieszczonego młodzieńca.

Moja ocena: 4/6

Walkowska Wydawnictwo, 2010

Liczba stron: 270

Zupełnie nie wiedziałam czego się spodziewać po tej książce, opis z okładki niewiele odsłania, wspomina jedynie o tym, że za sprawą jednej decyzji można odmienić swoje życie. Nie wiadomo jednak czy mowa jest o odmianie na lepsze czy na gorsze. Ja raczej spodziewałam się, że kobieta z pociągu nie znajdzie szczęścia. Myliłam się...

Historia Honoraty i jej kilkuletniej córeczki rozpoczyna się w pociągu, w którym obie jadą do Szczecina, rodzinnego miasta Honoraty. Kobieta łyka łzy. Jej ponury nastrój zaczyna interesować mężczyznę, który podróżuje z nimi w przedziale. Udaje mu się uspokoić płaczącą kobietę i skłonić ją do wyrzucenia z siebie swoich smutków. Honorata, której nikt w życiu nie wysłuchał, opowiada swoją smutną historię starszemu mężczyźnie wierząc w to, że przy końcu podróży ich drogi się rozejdą.

Czego dowiaduje się Andrzej Wysocicki? Honorata jest wdową, sama wychowuje swoją córkę od momentu jej pojawienia sie na świecie. Dotychczas mieszkała z teściami w Warszawie, ale po śmierci męża życie tam stało się uciążliwe za sprawą postępującej choroby psychicznej teściowej. Utrata pracy rehabilitantki zmusiła wreszcie Honoratę do powrotu w rodzinne strony, choć wie, że na rodziców nie ma co liczyć, spodziewa się, że na początek będzie mogła zatrzymać się u brata. Poruszony historią Honoraty Andrzej postanawia zaproponować jej dach nad głową oraz pracę. Tak się składa, że jego żona jest sparaliżowana po wypadku i potrzebuje rehabilitantki, a dom mają ogromny.

Honorata z dużymi obawami przyjmuje propozycję tego obcego mężczyzny, ale tak naprawdę nie ma większego wyjścia. Okazuje się jednak, iż była to chyba najlepsza decyzja w jej życiu, ponieważ nagle wkroczyła w świat, którego nigdy nie znała. Świat życzliwości, otwartości i nie ma co ukrywać, także dużych pieniędzy. Ponadto zaczyna poznawać swoje miasto rodzinne z zupełnie innej strony, dowiadując się z pierwszej ręki jak żyło się w Szczecinie niemieckim i potem po wojnie, gdy miasto przeszło we władanie Polaków.

"Pałac z lusterkami" to opowieść o współczesnym Kopciuszku, który po latach biedy i niedoli otrzymuje niepowtarzalną szansę by wreszcie zaznać spokoju i normalności. I choć losy Honoraty jeszcze nie raz sie skomplikują, zawsze uda się jej wrócić na właściwą drogę. Przyznam, że świetnie się czytało tę książkę, bo nie razi infantylnością, nie posługuje się zbyt często utartymi schematami, choć oczywiście wierna jest w dużym stopniu formie zarezerwowanej dla tak zwanych chick-lit, czy literatury kobiecej. Sama Honorata da się lubić, chociaż drażniło mnie to ciągłe użalanie się wszystkich nad jej losem. Pewnie, że są powody, by jej współczuć, ale ten motyw zbyt często wracał w powieści. Mam wrażenie, że są kobiety, które mają gorzej, a na pewno mnóstwo kobiet bez zbędnego lamentu próbuje radzić sobie samodzielnie i jakoś nikt się nie pochyla nad ich losem.

W każdym razie "Pałac z lusterkami" to książka która ma szansę spodobać się wielu czytelniczkom, nie tylko molom książkowym. Historia Honoraty wciąga, ciekawi, porusza i sprawia, że do końca czytelnik kibicuje jej we wszystkich trudnych sprawach i czeka na podjęcie przez bohaterkę właściwych, choć niezwykle trudnych decyzji.

Moja ocena: 4.5/6

Poradnia K, 2010

Liczba stron: 237

"Gorzka miłość" to pierwsza książka Moniki Warneńskiej, jaką miałam możliwość przeczytać. Obawiałam się trochę słowa "romans", jakim określono tę powieść w zbiorach bibliotecznych, bo do tego słowa podchodzę z dużą niechęcią. Jednak okazało się być lepiej, niż mogłam się spodziewać. Owszem, książka traktuje o miłości, ale przede wszystkim ukazuje dzieje dwóch rodzin połączonych ze sobą dramatycznym wydarzeniem o podłożu historycznym.

Tuż przed wybuchem stanu wojennego Andrzej, syn lekarzy, obecnie przebywających na zagranicznym kontrakcie, pragnie poślubić swoją narzeczoną Agatę i zamieszkać z nią w Warszawie. Agata pragnie tego samego, chętnie przeprowadzi się z Dolnego Śląska do stolicy. Na razie Andrzej swoją wybrankę przedstawia nestorce rodu, babci Zuzannie. Dziewczyna zjednuje sobie przychylność starszej kobiety, a jednocześnie pragnie poznać tragiczną wojenną i powojenną historię babci i jej męża, zamordowanego w czasach stalinizmu, kiedy  byłych oficerów AK traktowano jako zdrajców i wrogów Polski Ludowej.

Losy Agaty i Andrzeja zostaną mocno splątane, małżeństwo zawiśnie na włosku, a najwięcej szkód wyrządzi obu rodzinom przeszłość, wciąż zbierająca swoje żniwo kilka pokoleń później. Nadciągająca groźba wojny domowej w kraju i niepewna sytuacja, sprawią, że wszystkim przyjdzie podejmować bardzo trudne, wiążące na długo decyzje.

Słowo "romans" nie okazało się pechowe i książkę przeczytałam z przyjemnością. Nie omieszkam jednak dodać, że nie obyło się w niej bez kilku dramatycznych, a przewidywalnych i oklepanych scen typowych dla książek o trudnej miłości, które jednak skwitowałam ironicznym uśmiechem i wzruszeniem ramion, bo w ogólnym oglądzie książka jak najbardziej się broni. Bardzo mi się podobało przedstawienie tła historycznego Polski lat pięćdziesiątych oraz osiemdziesiątych, powiązanych za pomocą wątku polityczno-historycznego. Stanowczo opowiadam się za książkami, które mają w tle najnowszą historię kraju. Polecam!

Moja ocena: 4,5/6