Media Rodzina, 2010

Czas nagrania: 3 godz. 53 min. Czyta: Anna Seniuk

Wydanie książkowe, liczba stron: 112

W telegraficznym skrócie: to książka o tym, jak angielska królowa zapałała miłością do książek. Jednak książka warta jest szerszego opisu, ponieważ dostarczyła mi / nam kliku godzin rozrywki.

Dzięki swoim wszędobylskim i hałaśliwym psom królowe odkrywa bibliobus zatrzymujący się raz w tygodniu w okolicy pałacu Buckingham. Z grzeczności i czując się zobowiązana wobec miłego bibliotekarza, wypożycza książkę. W bibliobusie, oprócz królowej, znajduje się tylko jeden czytelnik - Norman, który w pałacu pełni rolę podkuchennego, co sprawia, że ma niewiele czasu na czytanie. Królowa postanawia zmienić ten stan rzeczy, ponieważ uważa Normana za szalenie inteligentnego człowieka.

Czytanie z grzeczności przeradza się u królowej w prawdziwą pasję. Jej nowe hobby sprawia, że wiele osób z jej otoczenia zaczyna posądzać monarchinię o demencję starczą. Sama królowa nigdy nie czuła się lepiej niż wtedy, kiedy odkryła potencjał literatury. Nowa hobby dodaje jej pewności siebie, przysparza wielu tematów do rozmów z dyplomatami i artystami. Królowa zauważa także, że jedna książka prowadzi do następnych. Za dostarczanie interesujących książek odpowiedzialny jest Norman.

Cała książka jest gloryfikacją czytania. Pokazuje również, że pasję można odnaleźć także w starszym wieku i nigdy nie jest za późno na hobby. Najbardziej osobliwą kwestią są postawy innych mieszkańców pałacu wobec tego, wydawałoby się, niegroźnego hobby królowej. Opinie na ten temat w większości są negatywne - królową posądza się o zdziwaczenie i demencję. To ciepła powieść z happy / surprising endem, po którą chętnie sięgną wszystkie mole książkowe. Ja miałam audiobooka, którego polecam, bo interpretacja Anny Seniuk dodaje książce uroku.

Moja ocena: 5/6

Biblioteka Akustyczna, 2012

Czas nagrania: 5 godz. 30 min. Czyta: Anna Szawiel

Wydanie książkowe, liczba stron: 192

Magdalena Samozwaniec była autorką mojego szczenięcego wieku. Po zachwytach nad "Marią Magdaleną" i "Zalotnicą niebieską", które nastąpiły u mnie około 11-12 roku życia i trwały przez dobrych kilka lat, zapragnęłam poznać inne pozycje tej satyryczki i pisarki. W tamtych czasach te książki były dość trudno dostępne, ale pamiętam, że miałam nawet kilka pozycji na własność. Żadna z książek nie zrobiła na mnie takiego wrażenia jak dwie wymienione, ale wspominam je ciepło. Książki "Tylko dla dziewcząt" chyba nie czytałam, a jeśli tak to zupełnie nic nie pamiętałam po upływie wielu lat. Jak wielu, nie powiem.

Na książkę składa się wiele rozdziałów, z których każdy stanowi jakąś odrębną historię i opowiada o innym przypadku. Nadrzędnym tematem jest miłość i polowanie na męża. Autorka w dość zabawny sposób pokazuje jak sprawy się miały na przestrzeni wieków ilustrując swoje wywody jakąś scenką rodzajową. W jednym z rozdziałów poświęconych strojeniu się młodych panien zamieściła rodzinną anegdotę z Marią Pawlikowską-Jasnorzewską w roli głównej. Bardzo podobały mi się perypetie młodych panien polujących na męża za granicą oraz próba usidlenia zamożnego panicza aby uratować zadłużony dwór.

Bardzo odpowiadała mi forma audiobooka w przypadku tej książki. Krótkie rozdziały mogą być odsłuchane nawet w pewnym odstępie czasowym, ponieważ nie trzeba zachowywać ciągłości. Książka, jeśli chodzi o treść, jest lekka i przyjemna, nadaje się dla całej rodziny, więc może lecieć na głośnikach w domu, czy podczas podróży samochodem. Interpretacja lektorki również nie budzi zastrzeżeń. Polecam dla tych, którzy podobnie jak ja mają problemy ze słuchaniem książek - na początek przygody z audiobookiem w sam raz.

Moja ocena: 4/6

Czas nagrania: 3 godz. 15 min.

Przyznam się, że długo trzeba było mnie namawiać na wysłuchanie tego audiobooka. Wzbraniałam się nie dlatego, że nie chciałam poznać historii Wieniczki, lecz dlatego, że słuchanie audiobooków zazwyczaj mnie usypia. Tym razem nie było inaczej, zasnęłam kilka razy, a potem szukałam miejsca, które ostatnie przed drzemką zapadło w moją pamięć. Nie jest to wina interpretacji, ponieważ Roman Wilhelmi jest doskonały, a poemat w jego ustach nabiera życia.

Wieniczka, utożsamiany z autorem, to alkoholik - intelektualista. Jak w każdy piątek wybiera się w podróż pociągiem z Dworca Kurskiego w Moskwie do oddalonych o ponad 100 km Pietuszek, by tam odwiedzić swoją ukochaną oraz syna. Jedzie z walizeczką, w której oprócz prezentów dla bliskich ma cały arsenał alkoholi zakupiony za ostatnie pieniądze. Ostatnie, ponieważ Wieniczka został wyrzucony z pracy na budowie za alkoholizm i jeszcze inny wybryk. Jazda na znanej trasie jest dla Wieniczki okazją do rozmyślań i dyskusji z współpasażerami nad literaturą, historią, polityką i uczuciami, a także niezastąpionym i najlepszym na wszystko alkoholem. Przy okazji każdy z tematów suto zakrapiany jest zawartością butelek z walizeczki Wieniczki. Koniec podróży tym razem nie przyniesie bohaterowi ukojenia i odpoczynku.

Gorzko-ironiczna wymowa poematu, alkoholowe ekscesy oraz typowy rosyjski smutek i melancholia wypełniają sobą wszystkie wersy tej opowieści. Błyskotliwy, choć mocno zmęczony trunkami umysł głównego bohatera nie raz zaskakuje trafnością spostrzeżeń oraz przenikliwością wyrażaną w krótkiej, acz dosadnej formie. Obraz Rosji lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, który wyłania się z pijackiego bełkotu nie odbiega od naszych wyobrażeń. Mistrzostwo Jerofiejewa polega na takim operowaniu słowem, by zawrzeć mnóstwo treści, znaczeń i prawd w zwięzłym tekście. Interpretacja Wilhelmiego wzmogła ten przekaz, wydobywając z tekstu wszystko, co należy. Wątpię, czy książka przeczytana przeze mnie zrobiłaby na mnie podobne wrażenie.

Moja ocena: 5/6