Wydawnictwo Literackie, 2009

Liczba stron: 269

Książek Stanisława Lema nie czytałam, ale znam takich, którzy są nimi zafascynowani. Autora pamiętam z kilku wywiadów emitowanych kilka lat temu w TV - erudycja, klarowność myślenia, odwaga sądów oraz ogólne sympatycznie wrażenie zapamiętałam bezbłędnie. Nic dziwnego więc, że w bibliotece wybrałam tę, a nie inną książkę, było przecież o niej głośno przez pewnien czas na portalach literackich oraz zaprzyjaźnionych blogach.

Autor, Tomasz Lem, opisuje swojego ojca w sposób bardzo ciepły, pozbawiony sentymentalizmu, bez przesadnego zachwytu, bez krytyki. Przede wszystkim opisuje zdarzenia, których uczestnikiem lub inicjatorem był Stanisław Lem. Pokazuje swojego ojca w akcji, w działaniu, a także przytacza teksty wypowiadane w gronie znajomych oraz rodziny. Wspomina rozmowy dyscyplinujące jakie żona musiała toczyć z tym wybitnym pisarzem, by przynajmniej starał się nie wprowadzać gości w stan zażenowania. Autor przytacza mnóstwo zabawnych anegdot, fragmentów prywatnych listów pisanych przez Lema, układanych naprędce wierszyków oraz dyktand, których treść dalece odbiega od szkolnych standardów. Całość ilustrowana jest fotografimi z rodzinnych albumów, na których widzimy Stanisława Lema w gronie rodziny, przy wykonywaniu rozmaitych prac, podczas zabawy z dzieckiem, czy psimi pupilkami.

Jestem zachwycona lekturą. Pisana prostym językiem skierowana jest nie tylko do miłośników literatury S-F i lemologów lecz także takich jak ja ciekawskich osóbek, które chciałyby poznać trochę prywatnego życia znanego pisarza, zajrzeć do jego gabinetu, posiedzieć w jego fotelu i popatrzeć na rodzinne i przyjacielskie relacje bez zakłócania spokoju członkom tej sympatycznej rodziny. Dodam jeszcze, że książkę tę trudno czytać w samotności - co chwilę miałam ochotę podzielić się jakimś bardziej soczystym fragmentem, w rezultacie spory kawalek przeczytałam na głos.

Moja ocena: 5/6