Blog > Komentarze do wpisu
Blondynka śpiewa w Ukajali, Beata Pawlikowska

 

 

Pierwsze wrażenie: Beata Pawlikowska jest cool ;) właśnie z przymrużeniem oka. Pisze językiem prostym i kreuje się na superheroinę. Tak o autorce pomyślałam po kilku rozdziałach książki. A raczej byle jakiej broszury dodanej zapewne do czasopisma. Bo drugie wrażenie dotyczyło samego wydawnictwa: generalnie to najbardziej zawiedziona byłam jakością wydania - obrazki pospiesznie nakreślone, byle jakie, małe, schematyczne, nic nie przedstawiające, autorstwa samej B. Pawlikowskiej.

Autorka w treści wielokrotnie wspomina o zdjęciach, które wykonywała podczas tej podróży, a ja się pytam: dlaczego ich nie ma w książce? Brak zdjęć jest ogromną bolączką - chętnie obejrzałabym dżunglę, błoto do pasa, egzotyczne potrawy, tradycyjny rynek czy po prostu ludzi i zwierzęta z Peru. Wiem, że taka książka istnieje, ale w bibliotece było tylko to małe kieszonkowe wydanie. Eh...

Ta książka jest o wyprawie do Peru. Peru kojarzy mi się z Mario Vargas Llosą i bardzo ciekawa byłam jak ten kraj wygląda widziany oczami kobiety, Europejki, Polki. Czy odnalazłam Peru z powieści Llosy? Muszę przyznać, że pochłonęły mnie opisy zróżnicowanych i malowniczych krajobrazów tego państwa, zwyczajów, potraw i stosunków międzyludzkich, a przede wszystkim trudnych do wyobrażenia warunków w jakich przyszło Pawlikowskiej podróżować - zapchane do granic możliwości jeepy zapadające się w błoto, przeładowane łodzie i wszechobecne zwierzęta gospodarskie.

Autorka sięgnęła także głębiej niż to, co mogła sama zaobserwować - przytoczyła wydarzenia z historii - wyprawy Pizarro i Orellana odkrywcy Amazonki, tragiczne dla Indian czasy zapotrzebowania na kauczuk oraz korupcję w rządzie peruwiańskim w ostatnich dekadach.

Czyta się to wszystko sprawnie i szybko, bo rozdziały są krótkie, ludzie i krajobrazy szybko się zmieniają, co chwilę autorce przydarza się coś niezwykłego. Pod koniec książki już nie kpiłam z autorki, zaczęłam ją doceniać.

Taka podróż to wyzwanie nie dla mnie - za bardzo cenię sobie wygodę, by tak się sponiewierać, ale czytać o poznawaniu odległych od cywilizacji miejsc bardzo lubię. Ta lektura może nie przysporzyła mi wielu zachwytów nad kunsztem pisarskim, ale za to dała kilka godzin wytchnienia i niewymagającej rozrywki i jednocześnie przybliżyła kraj Llosy. Okazuje się, że Peru widziane przez Pawlikowską to to samo Peru, co u Llosy, z tym że bardziej egzotyczne i malownicze, bo widziane oczami obcego.

 

Moja ocena: 4/6

poniedziałek, 09 marca 2009, dededan

Polecane wpisy

TrackBack
TrackBack URL wpisu:
Komentarze
2009/03/10 21:55:54
Chciałabym kiedyś przeczytać jej książki. Też cenię mój własny kąt i wygodę, więc to jedyna okazja, aby dowiedzieć się czegoś o tak odległych krajach.
-
2009/03/11 22:10:22
Szukaj wydawnictw ze zdjęciami, brak fotek bardzo wpływa na odbiór opowiadań. Ja też chętnie sięgnę po kolejną przygodę Pawlikowskiej jak nadarzy się okazja.
zBLOGowani.pl
Czytam, bo lubię

Wypromuj również swoją stronę Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...